Bekkeninstabiliteit – niet altijd zomaar voorbij.

chronische bekkeninstabiliteit

De meeste mensen, zeker vrouwen, kennen de term ‘bekkeninstabiliteit’ wel alleen linken deze aan de bekkenklachten die vrouwen hebben tijdens de zwangerschap. Wist jij echter dat bekkeninstabiliteit ook door bijvoorbeeld een ongeluk kan komen? Of dat het kan zijn dat het niet overgaat na de bevalling en je dus last hebt van chronische bekkeninstabiliteit? Dit laatste overkwam mij.

Van happy pregnant naar hulpbehoevend

 
Ik was 8 weken zwanger toen ik al de eerste klachten kreeg. Lopen was toen wat pijnlijk. Hoe verder ik kwam in de zwangerschap, hoe erger de klachten. Ik ging naar een fysiotherapeut. Aanvankelijk kon ik na een behandeling daar, er weer een paar dagen tegenaan. Maar deze tijd werd steeds korter tot het eigenlijk bij het naar buiten lopen al niet meer te doen was. Inmiddels had ik ook allerlei hulpmiddelen van de thuiszorgwinkel; Krukken, een looprek, bedverhogers en tegen het einde een rolstoel.

Nachten sliep ik niet van de pijn in mijn hele bekkengebied. Sterker nog, als ik ’s nachts naar het toilet moest (helaas tijdens de zwangerschap, was dat zeer regelmatig), kon ik niet anders dan in tranen uitbarsten. Wat deed mijn lijf vreselijk veel pijn! Want dan had ik wel een looprek, maar ik moest van het bed omhoog komen om aan het looprek te kunnen gaan staan. Dit ging niet eens. Iedereen hield mij voor dat het na de bevalling over zou zijn en daar keek ik dan ook ontzettend naar uit.

Laatste loodjes

 
Met 35 a 36 weken zwangerschap heb ik de gynaecoloog gesmeekt om me in te leiden. Ik was compleet op. Maar helaas was daar weinig begrip voor. Hij wilde een afspraak maken om een eventuele inleiding te bespreken wanneer ik 37 weken zwanger zou zijn. Alleen nog bespreken dus. Niet eens plannen! Gelukkig besloot mijn dochter, precies de nacht voor die afspraak dat het genoeg was geweest en kwam ze op de natuurlijke manier.  Alhoewel, natuurlijk…

Ondanks dat ik in een rolstoel bij het ziekenhuis arriveerde werd ik de gehele bevalling aan mijn lot overgelaten. Dit ondanks vele malen op de bel drukken: er kwam gewoon niemand. Totdat ik persweeën had. Het persen duurde ontzettend lang en na een hele tijd kwamen ze erachter dat mijn dochter vast zat. Na 4 uur persen was ik compleet uitgeput en de hartslag van de baby liet te wensen over.  Men besloot het anders op te lossen: met grof geweld werd er door een zware verpleegkundige op mijn buik gehangen en geduwd. De pijn aan mijn bekken was gigantisch. Maar ik was in ieder geval van die pijn verlost na afloop, zo dacht ik. Maar helaas. In de weken na de zwangerschap ging de pijn niet weg. De laatste loodjes waren dus voor mij allerminst de laatste.

pills-384846_1920Morfine

 
In de periode na de bevalling bezocht ik allerlei specialisten. Artsen en fysiotherapeuten. Niets hielp. Ik had pijn bij alles: lopen, zitten, staan, liggen. Activiteiten als fietsen ging helemaal niet.
Omdat ik een ongezond BMI had overgehouden na de bevalling, ging ik onder begeleiding van o.a. een fysiotherapeut, sporten. Ik bouwde tergend langzaam iets op en vervolgens ging het compleet mis tijdens een training. Het voelde alsof mijn hele middel abrupt stopte met functioneren. Ik beschrijf het wel eens als een plotselinge shutdown van een computer waarbij je deze weg hoort vallen. Zo was in een fractie van een seconde alle kracht uit mijn lijf.

Binnen de kortste keren waren de oorspronkelijke klachten nog veel erger en moest ik, om de pijn te onderdrukken diverse pijnstillers nemen. Ik begon met een hoge dosis Ibuprofen, toen Naproxen, Diclofenac, niets hielp. Hierna werd overgestapt op medicatie met morfine, waaronder Zaldiar en Tramadol. Deze laatst genoemde middelen hakte er behoorlijk in. Ik vond het niet verantwoord om alleen thuis met een jong kind, deze medicatie te slikken.

Ik herinner mij een avond dat ik niet meer kon zitten of kon liggen van de pijn en heftig geëmotioneerd aan de telefoon hing met een medewerker van de huisartsenpost. De pijn was niet om uit te houden, maar dit middel wilde ik niet meer nemen! Helaas, er was geen keuze. De assistent sprak af dat ik de medicatie moest nemen en elk uur even terug moest bellen, om te vertellen hoe het met me ging. Ik nam het middel, maar ook dat hielp niet; nu had ik pijn én was ook nog eens een zombie.

Lotgenoten met chronische bekkeninstabiliteit

 
Inmiddels is mijn dochter bijna 4 en volg ik een revalidatieprogramma om wederom te proberen verbetering in de situatie te krijgen. Dit valt niet mee. Ik kan niet langer dan 5 minuten fietsen, omdat ik niet op een zadel kan zitten. Autorijden gaat eveneens niet te lang achter elkaar, filerijden is funest. Via de pijnpoli heb ik een Tens apparaat gekregen, wat wel enige verlichting geeft.

Een hele lange tijd dacht ik dat het weinig voorkwam. Chronische bekkeninstabiliteit. Want telkens wanneer ik ergens vertelde dat ik last had van bekkeninstabiliteit, reageerde men met: “Maar ben je weer zwanger dan?” Totdat ik de Facebook groep met de naam ‘Bekkeninstabiliteit en dan?’ ontdekte. Op het moment van schrijven telt deze groep maarliefst 484 lotgenoten. Sommige hebben de bekkeninstabiliteit opgelopen bij een ongeluk, sommige tijdens de zwangerschap of pas na de bevalling.

Open brief

 
Onlangs heeft Cindy van den Berg, beheerder van deze groep, in samenspraak met de leden, een open brief  geschreven aan o.a. minister Schippers, welke door diverse leden is verspreid onder gemeenten, UWV, fysiotherapeuten en allerlei andere organisaties.

Ook hebben de leden het stuk gedeeld op hun eigen Facebook pagina’s en gevraagd of anderen het ook willen delen. Tot hun teleurstelling is dit maar zeer mondjesmaat gedaan. Dat tezamen met een ronduit teleurstellende reactie van de NVFB (hetgeen staat voor Nederlandse Verenging Voor Fysiotherapie bij Bekkenproblematiek), maakt dat ik op SheBlogs en op alle social media kanalen van SheBlogs hier nogmaals aandacht aan besteed.

Meer erkenning van deze vorm van bekkeninstabiliteit is echt ontzettend hard nodig! Wil je ons steunen? Deel dan dit bericht, lees en verspreid de open brief (klik hier) en zet je verhaal hier in een reactie. Natuurlijk kun je meer informatie en lotgenoten vinden op de groep.

12 reacties


  1. Hallo Anne,

    Wat een herkenbaar artikel. Gelukkig al vaak gedeeld op Facebook en hopelijk komt er nu meer aandacht voor.
    Heel veel succes!

    Beantwoorden

  2. Gedeeld natuurlijk! Ik heb zelf ook chronische bekkeninstabiliteit. Naar een revalidatiecentrum geweest maar die konden uiteindelijk ook niets betekenen.

    Beantwoorden

  3. zelf goede ervaringen voor mijn nekwervels bij een Orthomanuele Therapeut. Daar kunnen ze met bekkeninstabiliteit ook aan de slag. Dit zijn afgestudeerde artsen en geen krakers. Hoop dat ze daar wel u/jullie helpen.

    sterkte allemaal

    Beantwoorden

  4. Herkenbaar! Alhoewel mijn klachten (Gelukkig) vele malen minder zijn. Ik ben op dit moment 31 weken zwanger van mn 2e kindje en de pijn is erg vervelend. Wel heb ik heel veel baat bij behandeling van een ostheopaat. Fysio en medicijnen hielpen niet maar dit hielp enorm. Het heeft te maken met ontspanning en ademhaling. Daarnaast maakt hij het goed los rondom het bekkengebied.
    Ik merk nu wel dat de effecten van de behandeling minder lang zijn als daarvoor maar dat wijt ik aan het feit dat ik steeds verder in mn zwangerschap ben.
    Na de bevalling heb ik goede hoop dat ik er weer bovenop kom en hopelijk pijnvrij door t leven kan.
    Sterkte voor iedereen met deze problematiek. Het is erg lastig om mee om te gaan.

    Beantwoorden


  5. Ik heb veel baat gehad bij een revalidatie bij het spine&joint center in Rotterdam en doe regelmatig yoga, dat houdt je lichaam soepel. let wel op dat je goed les krijgt zodat je niets forceert (heb al 20 jaar klachten dus geaccepteerd dat het nooit meer helemaal goed komt…).
    Sterkte allemaal!

    Beantwoorden

  6. Ik heb 2 dagen geleden na eindelijk bijna 5 jaar te horen gekregen dat ik idd bekkeninstabiliteit heb wat chronisch is en heel moeilijk te behandelen wacht op revalidatiecentrum voor hulp en merk zeker dat deze vorm een vreemde eend in de bijt is zeg maar wordt nogal vreemd op gereageerd dus alleen maar goed dat er meer bekendheid aan word gegeven
    Wens iedereen dan ook heel veel sterkte

    Beantwoorden

    1. Beste Angelica,

      Hoe gaat het inmiddels met je? Ben je al verder in het proces met de revalidatie? Ik ben benieuwd!

      Beantwoorden

  7. Wat een herkenning. Ik kamp er al 11 jaar mee. Heb het sinds de zwangerschap. 2 keer revalidatie en alle denkbare therapiën hielpen niet.

    Beantwoorden

Reageer