Eindhoven; een toddenstad!

Eindhoven toddenstad

In 2007 begon ik met fotograferen, na enige tijd zelf model te hebben gestaan. Achter de camera beviel me toch beter dan ervoor. Soms deed ik het beiden tegelijk en maakte ik zelfportretten. En dat deed ik niet onaardig, want ik had al snel mijn eerste publicaties hiermee te pakken en sleepte de nodige prijzen binnen bij fotowedstrijden. Mijn meest waardevolle prijs was toch een rondreis in Brazilië die ik won bij Zoom magazine. Daar maakte ik dan ook weer foto’s en ook die vielen in de prijzen.

Maar ook dichterbij huis zag ik voldoende onderwerpen om vast te leggen. Zo was daar Greet. Toen ik haar leerde kennen was ze al ergens in de 80. Greet stond bekend als de vrouw die mensen kon genezen en speciale gaven had. En wie daar niet in wilde geloven wist als je dat aanhaalde toch meteen over wie je het had. Zelf geloofde ze er heilig in dat ze mensen met kanker had genezen. Ik leerde Greet kennen toen ik met enige spoed een nieuw plekje ergens in een weide zocht, voor mijn pony. En die kon daar zonder aarzeling terecht. Voor een zeer korte tijd was de bedoeling. Het werden jaren.

Greet was gezellig, maar kon vooral ontzettend klagen over alles om haar heen. “Alles duikt tegenwoordig maar met elkaar onder de lakens”, “Jij hebt ook altijd een spijkerbroek aan op zondag. Nou, dat moesten wij vroeger niet doen hoor!” en de uitspraak die elke keer wel terug kwam was: “Eindhoven is een echte toddenstad!” Misschien was het juist daarom altijd gezellig, want het klagen gebeurde op zo’n manier dat ik er vaak om moest lachen. En Greet, oftewel tante Greet (want zo wilde ze genoemd worden) lachte dan gewoon mee. Inmiddels is tante Greet er niet meer. Ze is overleden aan kanker. Zichzelf daarvan genezen kon zij helaas niet.

Ken jij ook een bijzonder mens? Een one of a kind? Vertel er wat over in een reactie!

Reageer