Teken de petitie: Stop discriminatie en stigmatisering van dikke mensen

fat-shaming

Ik heb hobby’s waarover ik heel gepassioneerd ben. Als alleenstaande moeder is het soms lastig voldoende tijd te vinden  voor deze hobby’s. Ik kan dan echt dagen ernaar uitkijken om met bijvoorbeeld muziek, of fotografie aan de gang te gaan. Dus dat stond ook op de planning voor vandaag. Er kwam alleen iets tussen. Namelijk een knagend gevoel van onbehagen over het feit dat ik al jaren allerlei berichten over fat-shaming voorbij zie komen en me daar vooral moedeloos over voel, maar niet in actie kom. Van het incident met Giel Beelen in 2016 tot het recente nieuwsbericht over de Vereniging Erepeloton Waalsdorp. Enerzijds denk ik dat wat je aandacht geeft groeit en het dus beter is er niets over te zeggen. Anderzijds voel ik me waarschijnlijk als het ware verlamd wanneer het dit onderwerp betreft, omdat het zo dichtbij me staat. Maar misschien zou ik er juist als het me zo aangrijpt over moeten schrijven. Maar ik heb het niet gedaan. Tot nu. 

Fat-shaming op de werkvloer

Een hele tijd geleden zag ik een vacature van een ziekenhuis. Zij zochten een gastvrouw. Iemand die op een bepaalde afdeling met de patiënten die aan het wachten zijn een praatje kan maken en de ruimte op orde kan houden. Er stond bij dat deze persoon een goede conditie moest hebben, fit eruit moest zien. Ik stuurde een email en vroeg of iemand met overgewicht daar wel of niet onder kon vallen volgens hen. Ik gaf aan dat ik niet zo goed begreep waarom er een bepaalde fysieke fitheid gevraagd werd voor dit takenpakket. Het bericht wat ik terug kreeg was dat iemand met overgewicht inderdaad niet de meest geschikte kandidaat was voor de functie, want je moest weleens bukken om de tijdschriftenkast bij te houden of iets van de grond te rapen en daar zou deze persoon dan verminderd toe in staat zijn, aldus het ziekenhuis. Ik wist niet wat ik las.

Vertekend zelfbeeld door jeugdtrauma

Ik ben 35 jaar en moeder van een kleine meid van 5. Gewicht is al mijn hele leven een item geweest. Ik was absoluut geen dik kind. Maar ik was wel breed gebouwd. Tja, what can I do? Daar helpt natuurlijk geen dieet tegen. Op de basisschool waar ik zat werd vreselijk gepest en ik was vanaf het eerste moment doelwit. Het ging er altijd óf om dat ik niet zo goed kon rekenen óf men noemde mij dikzak. Dit pesten is doorgegaan tot en met groep 8. Pestprotocollen deden ze niet aan, corrigeren van het gedrag was er ook niet echt bij. Dit alles had tot gevolg dat ik, eenmaal jong volwassen, een compleet vertekend zelfbeeld had ontwikkeld. Ik keek in de spiegel en zag iemand die dik was, terwijl ik met mijn lengte van 1.76 m en confectiemaat 36-38 echt niet hoefde te klagen. Aan aandacht van mannen ook geen gebrek. In tegendeel, ik had er zoveel van dat ik het ook vaak niet meer leuk vond. Ik vond het vervelend soms te merken dat men me op mijn uiterlijk beoordeelde en minder aandacht had voor mij als persoon. 

Poging tot herstel

In 2007 raapte ik al mijn moed bij elkaar en besloot eens voor een fotograaf te poseren. Dat vond ik leuk en ik ging door met modellenwerk. Dat vertekende beeld was er nog altijd, maar heel langzaam aan ging ik mij realiseren dat, wanneer ik dacht dat ik naar de foto van een ander keek, ik mezelf opeens niet dik vond. Als ik mijn gezicht afdekte en mezelf de vraag stelde: “Als dit een vriendin van je was, zou je haar dan dik vinden?” was het antwoord steevast “nee”.  Langzaam werd ik zelfverzekerder. Totdat ik een fotoshoot had voor een reclamecampagne van een bloemenzaak. De fotograaf vond het nodig mijn niet te dikke taille in Photoshop nog veel en veel dunner te maken. Opnieuw werd ik er dus indirect op gewezen dat ik zo niet goed was.

In die periode ontwikkelde ik op mijn werk ook nog een burn-out, na jaren gestalkt te zijn door een mannelijke collega. Ik ging emotie-eten en kwam aan. Het was rond 2010 – 2011 dat ik voor het eerst bij een diëtiste terecht kwam. Met een kleine wijziging in voeding (minder brood) viel ik 10 kilo af. Ik zat ondanks de situatie met mijn werk weer lekker in mijn vel en had me eigenlijk al jaren niet zo goed gevoeld, wanneer het aankwam op mijn zelfbeeld. Op dat moment leek het me tijd om weer eens te gaan daten en ik schreef me in op een datingwebsite. Daar leerde ik mijn ex-partner kennen en na verloop van tijd raakte ik zwanger. 

Kettingreactie van dikmakende factoren

Ik stopte vanwege de zwangerschap allereerst met roken. Al na 8 weken zwangerschap had ik enorme pijn in mijn bekken. Aanvankelijk was het op te lossen met fysiotherapie, maar al snel kon ik niet meer zonder krukken lopen en uiteindelijk belandde ik in een rolstoel. Tot en met week 21 van de zwangerschap was ik normaal qua omvang, met vanzelfsprekend een dikke buik. Maar plotseling na 21 weken werd ik in rap tempo dikker zonder duidelijk aanwijsbare oorzaak. In een rolstoel zitten hielp natuurlijk niet: ik kwam 43 kilo aan ten opzichte van vóór de zwangerschap. Stoppen met roken, een rolstoel, stress, hormonen die in de war zijn: het heeft er vast allemaal aan bijgedragen. De artsen snapte de extreme gewichtstoename toch niet helemaal en dus onderging ik een suikertest e.d. maar hier kwam niets uit. 

Ik probeerde optimistisch te zijn, want anderen zeiden dat het gewicht er na de bevalling wel weer af zou gaan en de bekkenpijn zou verdwijnen en dan kon ik weer sporten. Niet dus. Mijn dochter is inmiddels 5,5 jaar. Vlak na de geboorte kwam ik er alleen voor te staan. Mijn dochter ontwikkelde een slaapstoornis die ervoor zorgde dat ik geen normale nachtrust had. Jaren lang. Ook een langdurig slaaptekort blijkt te kunnen zorgen voor overgewicht. Door mijn bekken kan ik niet sporten. Een normaal eetpatroon hielp niet. Tot overmaat van ramp kwam ik met een knieblessure opnieuw voor enkele maanden in een rolstoel te zitten. Ik kwam wéér aan en viel door middel van shakes (500 kcal per dag) vervolgens weer 22 kilo af. Maar nu blijft het weer steken. Tot overmaat van ramp ben ik beland in het wel bekende jojo verhaal, waarbij niets meer lijkt te werken. Waarbij het niet meer uitmaakt of je nou 500 kcal neemt of 2000: het eindresultaat blijft overgewicht. Dat doet je verdriet en op dat moment krijg je weer de neiging tot emotie-eten. Het is een vicieuze cirkel en een never ending story. 

“Er kan nog wel wat bij”

Soms vraag ik me af of het makkelijker was geweest als ik altijd dik was geweest. Want nu heb ik vergelijkingsmateriaal hoe ik behandeld werd voordat ik dik werd en erna. Ik weet hoe het is om het niet te zijn en dat voelde simpelweg prettiger. Nog steeds heb ik mijn weg niet gevonden in de wereld van de plussize mode; ik voel me nergens écht lekker in. En bezoeken aan de friettent voelen opeens veel meer beladen als je mensen hoort fluisteren: “er kan nog wel wat bij” als je binnen komt. Dit ondanks dat ik daar wat haal slechts voor mijn dochter. Maar wellicht zegt iemand die al haar hele leven dik is: “Jij hebt in ieder geval al die tijd kunnen genieten van het niet zo behandeld worden.” Hoe dan ook, ik merk dat het echt twee werelden zijn. 

Waar zijn de rolmodellen?

De laatste tijd zie ik wel dat er wat gedaan wordt. Zo is er inderdaad aandacht voor curvy vrouwen. In de praktijk komt ‘curvy’ echter toch neer op ‘vet op de juiste plaatsen’. En dat is nou precies waar je zelf als mens met overgewicht niets over te vertellen hebt. Dan zie ik een model, perfect gezicht, wespentaille, maar inderdaad dik bij borsten, billen en heupen, die dan trots verkondigd dat zij opstaat voor acceptatie van alle vrouwen met overgewicht en zucht ik toch eens diep. Want je bent dan wel ‘curvy’ maar het blijft een onrealistisch beeld wat in stand gehouden wordt in de media. Je bent nog altijd niet die dikkere buurvrouw van 3 deuren verder. Zet eens iemand in een reclamecampagne met een appelfiguur en een diastase na de zwangerschap. Dát zou voor mij pas een omslag zijn.

Maar wellicht is het meest schrijnende dat het nog altijd niet om de mens erachter gaat, want één ding is in ieder geval niet veranderd: Toen ik slank was voelde ik me beoordeeld op mijn uiterlijk en nu nog steeds.Laten we met zijn allen ons ervoor inzetten dat dit probleem verminderd en laten we vooral onze omgeving erop attent maken dat er allerlei andere factoren dan simpelweg teveel eten (en dus ‘eigen schuld, dikke bult’) bijdragen aan overgewicht. Misschien dat het beetje meer begrip wat dan kan ontstaan helpt om stappen te zetten in positieve richting. 

Lottie van LikeALot heeft een petitie opgezet om verder beleid te ontwikkelen tegen het discrimineren en stigmatiseren van dikke mensen en ik verzoek alle lezers van SheBlogs onderstaande petitie te tekenen, bij voorkeur met vermelding van je eigen naam. Zie in het onderstaande filmpje wat zij (onder andere) hierover zegt.

De petitie kun je HIER tekenen.

 

 

Reageer