Ali B’s tranendal een jaar later

aliB

Weet je het nog? Vorig jaar rond deze tijd zat Ali B bij Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door met zijn nieuwe nummer ‘Terwijl jullie nog bij me zijn”. Hij maakte ons, samen met Ruben Annink, getuigen van onder andere een huilende Leona Philippo en Halina Reijn.  Maar wie het allerhardst zat te snotteren daar ter plekke was Ali zelf.

Herkenning

Terwijl hij begon te vertellen over zijn liedje popte (nee, spellingscorrectie, niet ‘poepte’) er opeens wat tranen uit zijn ogen, waardoor hij vervolgens nog verder van de kaart raakte.  Zijn tekst met herkenbare gevoelens en zorgen, zijn manier van reageren erop, maar ook het aandeel van Ruben deed een behoorlijke duit in het zakje. Naar mijn idee had ook niemand anders dat stuk kunnen zingen. Ali, bij deze wil ik je alsnog bedanken: Ik heb die hele avond baantjes kunnen trekken in mijn zee van tranen.

Generatie opschuiven

Het opschuiven in generatie vind ik zelf met vlagen best wel benauwend. Het is gek om te zien dat je vanzelf bijna een tweede versie van je, in mijn geval moeder, bent geworden en jouw kind, de kleine jij van vroeger, is. Met dat verschil dat toen ik vanuit het perspectief van kind keek, de tijd voorbij kroop, terwijl nu de jaren als dagen voorbij gaan. En met dit alles sta je dichter bij de dood van je ouders (als die er nog zijn) en ook dichter bij je eigen eindstation.

Ik had geen prettige zwangerschap en riep steeds dat het maar snel voorbij moest zijn. En dan riep men: “Dat is het ook, dus geniet er nu maar van.” Dergelijke clichés blijken achteraf altijd waar. En dat ‘achteraf’ is dan wat me vaak zo frustreert. Want hoe vaak zeg je niet dingen bewust te gaan doen en doorleven en nemen andere dingen je toch nog teveel in beslag, waardoor dit vrijwel onmogelijk lijkt? Het gaat allemaal veel te snel en dat doet best wel pijn.En net als je denkt: “Jee, wat ben ik toch zwaar op de hand. Ik ben volgens mij echt de enige die hier last van heeft”, verschijnt dus Ali op de beeldbuis. En ik vermoed dat de tranen van de toeschouwers betekenen dat ook zij het gevoel herkennen. Hoera! Het hoort dus allemaal bij het ouder worden; Ik ben volkomen normaal.

Ik ben dat optreden een jaar later nog lang niet vergeten. En met vlagen zorgt dat nog voor die zee van tranen. Alleen waar ik de vorige keer heel hard zwom om er weer uit te komen, probeer ik er nu maar op een vlot overheen te kabbelen. Want anders is toch mijn hele praatje hierboven over dingen ‘bewust doorleven’ voor niets geweest?

Bekijk het hele filmpje door hier te klikken (interview en optreden)

D’r komt een tijd dat jullie niet meer willen knuffelen met papa
Niet meer willen stoeien op de bank
Wanneer jullie opgroeien komt er een tijd
dat wij een hoop kwijt zullen raken
Want dan vinden jullie het niet meer fijn
als ik jullie kleine kusjes geef in jullie nek
Een tijd waarin jullie niet meer kruipen in m’n bed
Wanneer jullie bang zijn, dan zijn m’n kleine mannetjes niet meer klein
Niet meer in voor een verhaaltje, vlak voor het naar bed gaan
Ik vraag me af, waarom moet het nou zo snel gaan
Ik lach en ik lach een traan, want op een dag laat ik jullie gaan

Uren die vliegen
Die jaren die liegen
Ze zeggen doe rustig aan
Er is tijd genoeg
Zien jullie niet dat
Ik jullie zo lief heb
Ik mis jullie nu al
Terwijl jullie nog bij me zijn

Er komt een tijd dat jullie zullen gaan liegen
zoals papa heeft gelogen tegen oma toen ik tiener was
Er is een tijd wanneer jullie met een meid afspreken
en om één of and’re reden moet het stiekem gaan
Da’s niet het enige, jullie zullen ook dezelfde fouten maken als papa
Dingen als roken, ik hoop het niet
Ik klink nu net als m’n moeder, die mij en m’n broer vroeger wilde behoeden
Maar net als m’n moeder zal ik moeten accepteren
dat er een tijd komt dat jullie van je eigen fouten leren
Op een dag, zie ik de controle verdwijnen
maar tot die dag, houd ik jullie bij me

Uren die vliegen
Die jaren die liegen
Ze zeggen doe rustig aan
Er is tijd genoeg
Zien jullie niet dat
Ik jullie zo lief heb
Ik mis jullie nu al
Terwijl jullie hier bij me zijn

En misschien vinden mensen dat ik overdrijf
En misschien hebben al die mensen ook gelijk
En misschien valt het allemaal wel mee
En ben ik er aan gewend voordat ik het weet
Maar misschien verandert niks aan mijn pijn
Misschien zal ik er tegen die tijd niet eens meer zijn
Misschien weet ik één ding wel zeker
Ik mis jullie voor het leven

Uren die vliegen
Die jaren die liegen
Ze zeggen doe rustig aan
Er is tijd genoeg
Zien jullie niet dat
Ik jullie zo lief heb
Ik mis jullie nu al
Terwijl jullie hier bij me zijn

Reageer